Welkom!!!
Leuk dat je even langs komt!
Nog leuker als je je reactie geeft naar aanleiding van een log… Ook kan je me altijd een mailtje sturen via het mailformulier.

Ciao, Anne-Joke

De afgelopen maand heb ik meer gezien, gedaan en meegemaakt dan in welke maand ook van mijn leven. Geen tijd gehad om te loggen dus. Wel tijd echter om een hoop foto’s te maken en aangezien een foto meer zegt dan 1000 woorden: een aantal plaatjes van wat we zo allemaal hebben gezien:

Dit was het monster dat ons het halve eiland heeft laten zien, heel wat kilometers hebben we gevreten, soms over keurige asfaltwegen, maar ook vaak genoeg over kilometerslange dirtroads!

Veeeel heet water: in heerlijke zwembadjes, modderige, borrelende poelen, of spuitende geisers: allemaal stinken ze naar rotte eieren…

In IJsland waait het altijd. Dat betekent hoge golven die met veel geweld op de kust klateren

Waterval na waterval, de xe9xe9n enorm en woest, de ander kalm en keurig, maar allemaal even indrukwekkend.

Zulke mooie luchten, bijzondere wolken, prachtige zonsop- en ondergangen en zelfs… het Noorderlicht, al kreeg ik m niet op de foto.

Heerlijke zwembaden, de meesten een graad of 40 en dat is heerlijk om in te zitten als het sneeuwt! Helaas was dit zwembad met uitzicht op de poolzee op het moment dat wij er waren niet warm genoeg om in te zwemmen…

Uiteraard een hoop IJslandse paarden voor IJslandse bergen…

Dit zag ik niet, maar mijn camera wel: een wazige Joke! Lastig om je camera stil te houden met windkracht 10…

En de rest van de foto’s doe ik morgen wel…

Vandaag is Kristjana begraven. Een afsluiting van een rare week. De afgelopen dagen was ik bijna non-stop bij haar, of althans bij haar thuis. Samen met mijn familie, haar familie en haar beste vrienden hebben we naast veel gehuild, ook heel veel gelachen, raar eigenlijk. Ben kan prachtig vertellen over hoe mooi, raar en lief ze wel niet was.

Het was bijzonder om samen met Kristjana’s familie te zijn. Verdriet verbroedert, daar ben wel achter gekomen. Ik heb er opeens een heleboel nieuwe familieleden bijgekregen.

De begravenis vond ik ontzettend mooi, in hoeveer je een begravenis mooi kan noemen. Er waren heel veel mensen die stuk voor stuk ontzettend verdrietig waren. Vanuit de Reykjavik was een stoet met mensen lopend naar de begraafplaats gekomen om afscheid van Kristjana te nemen. We luisterden muziek die ze mooi vond en iedereen had bloemen meegenomen.

Ik heb verteld watvoor sprookje het was dat Ben en Kristjana elkaar leerden kennen. Ook vertelde mijn vader over haar, Disa en Karen lazen een psalm in zowel IJslands als Nederlands, we baden tweetalig en ook vrienden en collega’s vertelden over hun bijzondere ervaringen met Kris.

Kees, een goede vriend van Kristjana las een gedicht voor dat hij zelf geschreven had. Hij had niet mooier kunnen omschrijven hoe bijzonder ze was:

Hxe9 Kristjana, de veerman riep je
Hij nam je weg uit al je dromen
Op zijn gouden drakar vaar je mee
Want je tijd hier was gekomen

Hxe9 Kristjana, ga maar slapen
Want de nacht is koud en je reis is nog lang
Maar waar je heengaat, ben je welkom
Wees daarvoor maar niet bang

Na de dienst hebben Kristjana’s vader en broer, Ben en zijn broers en Kristel, Kristjana’s beste vriendin de kist naar haar graf gebracht. Het laatste stuk hebben ze haar op hun schouders gedragen.

Zondag vertrekken Ben, mijn vader en ik naar IJsland. Ook daar wordt nog een herdenkingsdienst voor Kris gehouden. Samen met Ben zal ik ook de kerst hier vieren. Een dubbel gevoel… Aan de ene kant zie ik er ontzettend naar uit om IJsland, Kristjana’s geboortland en het land waar Ben met zoveel liefde over praat te kunnen zien, om haar familie te zien en om de herdenking te mogen bijwonen. Aan de andere kant… Kon zij er maar bij zijn.

Waar zij verscheen, scheen de zon met haar mee

Ik ben verdrietig. Zo verdrietig ben ik mijn hele leven nog niet geweest, ik kan niet eens meer huilen.

Gisteren is Kristjana, mijn tante overleden. Vrijdagochtend werd ik gebeld door mijn moeder of ik naar het ziekenhuis hier in Groningen wilde gaan, omdat Kristjana met een hersenbloeding was opgenomen. Kris lag op de intensive care, ze lag in coma, maar werd ook kunstmatig in slaap gehouden. Aanvankelijk leek de situatie stabiel, maar om 4 uur, toen de arts voor de tigste keer in haar ogen keek, bleek dat de druk in haar hersenen sterk was toegenomen. Meteen is er een nieuwe hersenscan gemaakt. Meteen was ook duidelijk dat de situatie heel erg verergerd was. Om 19:00 vertelde de chirurgen ons dat Kristjana zou komen te sterven. Gelukkig was Ferdie, de broer van Ben, ook bij dit gesprek want ik vond het ontzettend zwaar om te moeten horen en ik was blij dat ik Ben niet alleen hoefde op te vangen.

Hierna heeft de verpleging de slaapmedicatie stopgezet om te kijken hoe het lichaam zou reageren. Wel was ons heel duidelijk gemaakt dat de kans dat de zwelling af zou nemen miniem was. Het lichaam reageerde steeds minder. Ook de vochtafdrijvers die ze kreeg om de zwelling te verminderen sloegen niet aan. Na een lange nacht bleek dat Kristjana zelf eigenlijk al lang weg was. Om 13:15 is gestopt met de beademing en precies 15 minuten later stopte ook Kristjana’s lichaam met leven.

Kristjana’s ouders hebben dit moment helaas niet kunnen meemaken, Kris komt uit IJsland en er ging niet eerder een vlucht dan vanochtend. Haar ouders, zus en een nichtje zijn dan ook pas vanmiddag in Groningen aangekomen.

Iedereen was gek op Kristjana: ze was prachtig mooi, lief, levenslustig. Ze was een aanwinst voor onze familie, voor Storm en Reykjavik, voor Groningen en vooral voor Ben.

Nu is ze dood en ik kan het niet geloven. In haar ziekenhuisbed leek ze net doornroosje, een klein meisje in een groot bed met heel, heel veel slangen, toeters en bellen. Nu ligt ze thuis in een met kaarsen verlichte kamer. We hebben mooie kleren voor haar uigezocht en als je je ogen dichtknijpt beweegt haar borst zelfs nog. Toch is overduidelijk dat Kris weg is. Haar gezicht en handen zijn door vocht een beetje gezwollen en haar vikingblik is weg.

Dinsdag wordt ze begraven. Miepje, zoals Ben haar noemde, is gestorven. Kristjana Hilmarsdottir was nog maar 31 jaar.

De laatste dagen is gebleken dat ik helaas lijd aan een hardnekkige verslaving. Treurig mompelde ik uur na uur hetzelfde liedje: Bloedend hart van de Dijk

Ik doe niks en ik doe niks
ik hang alleen maar rond
kijk es door de ramen
en ik krab wat aan mijn kont

Jij allemachtig mooie internetverbinding
alleen jij kan me helpen
maar je bent er niet
op mijn niet te stelpen
bloedend hart

Natuurlijk wist ik wel dat ik een vrij frequent surfer was, maar dat het zo ernstig was wist ik tot nu toe ook nog niet. Dat bleek namelijk pas toen ik het een week zonder moest stellen.
Niet mail…
Niet msn…
Niet webloggen…
Niet kijken hoe laat een film draait…
Niet even snel een adres opzoeken…
Niet zoeken naar Aussie-info…
Niet surfen naar zin en onzin…
Niet…

Hoe deden ze dat vroeger in hemelsnaam?!

Hoe de komende maanden er voor me uit gingen zien, was tot nu toe nog een grijs gebied. Ik wilde op reis, maar concrete plannen waren er nog niet echt. Totdat Martijn me een sms stuurde: of ik interesse had om bij een Nederlands gezin te gaan werken dat zou emigreren naar Brisbane, Australixeb…

Zondagmiddag ben ik op bezoek geweest en inmiddels is de kogel door de kerk: Fokke goes DOWN UNDER!!! Het is de bedoeling dat ik februari die kant op reis, tegen die tijd heeft het gezin als het goed is een huisje gevonden en zich een beetje gesetteld.
Genoeg te doen de komende maanden dus…

Afgelopen zaterdag was ik jarig. ik ben maar liefst 23 herfsten jong geworden!!

Vrijdag heb ik mijn eerste kadootjes al in ontvangst mogen nemen: van mijn ouders kreeg ik een digitale camera, waar ik xe9rg blij mee was. Nu kan ik eens wat vaker foto’s bij een log plaatsen. Hij is minimini, erg handig dus ook als ik in de toekomst de wereld ga bedwingen met slechts een rugzak als bagage. Ook zijn we naar de Bever Sport geweest, waar ik kadotjes van mijn opa en oma’s en mijn broertjes uit mocht zoeken. Als een kind in een speelgoedwinkel!! Het resultaat was een winkelmandje vol met reisgadgets: een moneybelt, een kabelslot, oordopjes, een waterdicht paspoorttasje, een nieuw dopje voor mijn camelbak, sokken, een opblaasbare aardbol, een point-it boekje en een tekentang.

Vrijdagavond ben ik met Floor en Bart, 2 vrienden van mijn broertje naar The Bottom, mijn oude stamkroeg in Emmeloord geweest. Om 00:00 hebben we een verjaardagscocktail gedronken en al kende ik niet zo heel veel mensen meer, het was nog erg gezellig.

Zaterdagochtend was mijn verjaardag net als vroeger: samen ontbijten en slingers aan het plafond! Na een snel rondje door de Lange Nering ben ik met Jesse naar Groningen vertrokken. Dat hij vervolgens de hele middag met me moest gaan winkelen, had hij niet helemaal verwacht en dat vond hij dan ook niet zo leuk. Zijn stemming klaarde echter weer aardig op nadat we Chinees hadden gehaald.

Al vroeg gingen we richting soos, waar het spiksplinternieuwe Royal SB de tvkamer in orde had gemaakt. Er was tenslotte ook voetbal op, dus het grote scherm en de beamer stonden klaar. Achteraf gezien hadden we die wedstrijd best kunnen missen, maar ach…

Langzaam maar zeker stroomde iedereen binnen. Al snel was het erg gezellig. Veel te veel mensen die ik veel te lang niet gezien had!! De avond was dan ook veel te snel voorbij…

Maar gelukkig hebben we -dankzij mijn ouders- de foto’s nog!!

Wat gaat de tijd toch snel… Slechts een paar weken geleden lag Ezra nog hele dagen onder de tafel te snurken, nu loopt hij als een ware waakhond over het erf alsof hij er al jaren loopt!! Ook heeft hij in de afgelopen weken een aantal kwaliteiten ontwikkeld:

“Zielig kijken”

“Paashaas spelen”

Ook is hij al bijna zindelijk!! Al twee nachten was hij droog. Vanochtend wachtte me jammergenoeg wel weer een verrassing, maar wat wil je ook als je baas en bazin de volgende ochtend na een 10-daagse vakantie eindelijk weer terug komen, dan wil de spanning nog weleens te groot worden…

Afschermplicht in hoogrisicogebieden als voorzorg tegen vogelgriep
Vanaf maandag 24 oktober 2005 zijn houders van hobbypluimvee in zgn. hoogrisicogebieden verplicht om hun dieren af te schermen van wilde (trek)vogels. Het afschermen is een van de voorzorgsmaatregelen van de Nederlandse overheid om te voorkomen dat het pluimvee in Nederland besmet raakt met vogelgriep. Als dit zou gebeuren, bestaat het risico dat het virus zich ontwikkelt tot een variant die een bedreiging vormt voor de volksgezondheid.

Vandaag, precies een week later, moest ook Belgixeb eraan geloven. Aagezien het onmogelijk is om onze kippen overdag allemaal in hun hok te krijgen, besloten Stephanie en ik om de hokken gisteravond al te sluiten. Als het donker wordt, gaan de kippen op stok en dat scheelt een hoop ren- en vliegwerk.

Gewapend met de duiklamp van Jan begaven we ons in het pikkedonker naar de nog donkerdere schuur. Stephanie is niet zo’n fan van kippen (lees: is als de dood voor alles met veren dat beweegt), dus zij bleef op gepaste afstand wachten terwijl ik me als de knuppel het hoenderhok in begaf. Tot mijn grote verbazing zaten alle kippen keurig op een rijtje op de plank!! Wist ik veel dat ik dat spreekwoord zo letterlijk moest nemen, zo vaak kom ik tenslotte ook niet midden in de nacht in een kippenhok… Operatie Desert Chicken was dus ok in een mum geslagd: de deur dicht en onze kippen zaten veilig. Of ze er zelf zo blij mee zijn is een ander verhaal…

Afgelopen zaterdag hebben de mannen en ik heerlijk gesnowboard op de indoorbaan in Rucphen: Skidome. De afgelopen weken waren we al meer geweest en het ging dus ook steeds beter! Zo goed zelfs dat de mannen helmen gingen huren om nxf3g stoerdere truukjes te kunnen doen. Ik hield het mooi bij een beetje springen en ik heb zelfs nog even mijn docentenskills uitgeoefend op twee mannen die hun bochten nog niet helemaal door hadden!! Het was al over achten toen we eigenlijk wel naar huis wilde gaan. Ivan maakte nog een laatste sprong, die had hij beter niet kunnen maken. Met een fraaie boog vloog hij de lucht in, met een minder fraaie boog belandde hij op zijn schouder in de sneeuw. AU!!!!
Door de weekenddokter werden we doorverwezen naar het ziekenhuis in Turnhout. Wel iets anders dan ik gewend was uit Nederland!! Daar vind je geen knalgele afgebladderde kozijnen, maar wel overvolle wachtkamers en hier waren we meteen aan de beurt. Je kan veel zeggen over Belgen, maar op dit gebied hebben ze hun zaakjes blijkbaar beter geregeld dan in ons kikkerlandje!
Een half uurtje later stonden we buiten, ik met een licht opkomende spierpijn en Ivan met een mooie blauwe mitella: hij heeft een scheurtje in zijn bovenarm… Geen snowboarden meer voor Ivan de komende weken dus!